Skok, sus, krok naprzód - czyli opowieść o zmianie: komfort i stagnacja kontra ryzyko i realizacja marzeń

Rodin - The thinker 

Żył raz sobie człowiek, który nigdy nie zdecydował się na żadną większą zmianę (never took the leap). Raz nawet był bliski podjęcia pewnego ryzyka, gdy nadarzyła się pewna idealna sytuacja, ale...

Był już człowiekiem na tyle dojrzałym i doświadczonym, że dobrze wiedział co go pasjonuje i sprawia, że krew płynie szybciej.  Miał trochę oszczędności. Przyjaciele zachęcali by odważył się w końcu na zmianę, o której tak długo myślał.  "Powinieneś, naprawdę powinieneś to zrobić. Nie bój się!".

Ale .... był pewien problem. On sam nie był do końca przekonany. 

Wiosenna opowieść o doli ze "Zwady" Stanisława Vincenza czyli o pewnej rozmowie na leśnym chramie 

W pewnym wieku tak już człowiek ma, że się budzi stanowczo za wcześnie. Trudno dociec czemu tak się dzieje. Osobiście wierzę, że podobnie jak w wychowaniu każde złe zachowanie dziecka ma pozytywną przyczynę tak samo jest z wstawaniem o świcie. Trzeba wiedzieć, że nie na darmo nas coś budzi i zrobić z tego jakiś użytek. Tak też stało się dzisiejszego poranka. Pierwsza myśl jaka przyszła mi do głowy to zajrzeć do ostatnio zaniedbywanych lektur Vincenzowskiej "Połoniny".

O trzech zimnych ogrodnikach, Świętej Zofii i roztrzepanej sroczce

Ilustracja autorstwa Marii Irzy z książki autorswa Ewy Szelburg -Zarembiny "Boży Roczek"

Okazuje się, że niesłusznie 15-go maja nazywa się zimną Zośką. Posłuchajcie starej legendy według której całą winę za grady, przymrozki i ziąb ponoszą rajscy święci ogrodnicy, ale do rzeczy.

The Legend - vita brevis, legeres longa ;)

The Legend by George Paul Chalmers  /oil on canvas/ - source: https://www.nationalgalleries.org/art-and-artists/4745/legend

What are legends? They are just stories that are passed down from generation to generation. Sometimes they describe events from the past which are blown out of proportions. All legends have one thing in common. They become part of the culture and a priceless lesson for humankind.

Humans live too short to become wiser by experience - vita brevis, ars longa (life is short, art is long) as a Latin sentence says. We can paraphrase it and say: vita brevis, legeres (legends) longa.

Let's find the ideas which stand behind some of the well known myths and legends.

Ezop w ogrodzie czyli co w trawie piszczy według Karel'a Čapka

zdjęcie własne

No cóż, nareszcie rozkwita nam sezon ogrodowo-działkowy. Osobiście uwielbiam zanurzać ręce w matce - ziemi i zapomnieć się pieląc, sadząc i przycinając. W tak zwanym międzyczasie natknęłam się na niesamowite "Bajki i opowiastki" Karel'a Čapka. Urzekła mnie, bardzo cenna i praktyczna porada ogrodnicza: Jak hodować chmurki. Zresztą posłuchajcie sami:

Opowieść o sile uśmiechu i innych rzeczy z pozoru błahych

Miałam kiedyś taką lekcję, chyba do niej wrócę, gdy wypisywaliśmy z uczniami na tablicy rzeczy ważne w naszym życiu, które są absolutnie za darmo. Na liście znalazły się: miłe wspomnienia, świeże powietrze, zapach kwitnących drzew na wiosnę, zachody słońca, dobre rozmowy z rodziną i przyjaciółmi, uśmiech ....

Wpadła mi kiedyś w internecie taka anonimowa, piękna opowieść o sile uśmiechu właśnie.

 Opowieść o dziarskiej księżniczce i rozkapryszonym królu

źródło:https://commons.wikimedia.org/wiki/File:British_Museum_silk_princess_painting.jpg

Długo szukałam grafiki, na której widniałaby dziarska księżniczka. Stereotyp księżniczki to raczej osoba słodka i piękna. Znamy co prawda Waleczną Meridę, Mulan, Pocahontas czy Jasmin. Na potrzeby tej opowieści potrzebny był jednak wizerunek postaci bezimiennej, mocna stąpającej po ziemi, takiej księżniczka "do tańca i do różańca"- na dodatek dziarskiej. Widoczne na jedwabiu oblicze wschodniej księżniczki najlepiej spełniało moje kryteria. Jeszcze trudniej było wyszukać rozkapryszonego księcia. Niezmiennie wyskakiwał książę, a teraz już Król, Karol. Ale do rzeczy.  

Dawno, dawno temu żył sobie stary król. Z tytułu opowieści wiemy, że miał on trudny charakter. Jak to zwykle w bajkach bywa, miał również  trzech dorosłych synów.

Najstarszy z nich był, jakby to powiedzieć..., niezbyt zmotywowany. Wstawał zwykle około południa. Powoli, schodek po schodku schodził w piżamie do jadalni. Wypijał filiżankę herbaty i gdy wigor mu dopisywał szedł jeszcze na przechadzkę po królewskim tarasie, po czym znowu niespiesznie wracał na drzemkę. No cóż, taki był.