Wiersz z młodości "My z drugiej połowy XX wieku" Małgorzaty Hillar

Już niejednokrotnie pisałam o moich odkrywczych porządkach i skarbach do których docieram na zasadzie: już, już miałam to wyrzucić ;) 

Nie inaczej było i tym razem.

Opowieści ze Świata Zofii i o co chodzi z polskim tłumaczeniem

Książkę "Świat Zofii" przeczytałam bardzo dokładnie w czasach dla mnie trudnych. Ze złamaną prawą ręką mogłam sobie pozwolić na lekturę nieśpieszną.

Zachwycił mnie rozdział o Darwinie, a zwłaszcza jego zakończenie.

The Daisy by Hans Christian Andersen

The daisy from my garden in the front page of my daughter's the collection of Andersen's Tales 

It's beautiful summer Monday today so I wish us to be as sympathetic as a daisy in a tale of Hans Christian Andersen.  

Now listen!

Opowieść o zegarze kwiatowym Karola Linneusza

źródło: https://www.amusingplanet.com/2019/07/linnaeuss-flower-clock-keeping-time.html

Pliniusz Starszy miał powiedzieć, że przyroda zdaje się wołać do człowieka: Dlaczego patrzysz w niebo? Dałam Ci przecież rośliny, które wskazują godziny.

Ogromną robotę wykonał tu Linneusz,

Stanisław Vincenz i Józef Czapski - opowieść o przyjaźni dwóch idealistów

Józef Capski - O zachodzie słońca/ źródło: https://rynekisztuka.pl/2017/12/18/z-cyklu-klasycy-polskiego-malarstwa-jozef-czapski/

Rok 2026 obchodzony jest jako rok Józefa Czapskiego (1896 - 1993) - wspaniałego malarza i pisarza. Ważne więc chyba, by  poświęcić w mojej blogowe zakładce: Vincenz choć jeden post o wzajemnych przyjacielskich relacjach tych dwojga. Umacniały tę przyjaźń zapewne wspólnie wyznawane wartości, podobieństwo dusz, życzliwość do świata i ludzi. Obaj, również, żyli problemami paryskiej „Kultury” i ją współtworzyli.

Opowieść o tym, jak warto wciąż zaczynać od nowa 

Francisco Goya / Wciąż się uczę - źródło:https://pl.wikipedia.org/wiki/Francisco_Goya

Inspiracją do napisania tego posta jest jeden z ostatnich autoportretów Goi zatytułowany "Wciąż się uczę".

Opowieści z Kadyksu

Do Kadyksu najstarszego ponoć miasta w Europie dotarliśmy późnym popołudniem. Wjechaliśmy niesamowitym mostem wznoszącym się znacznie ponad poziom wody. Łatwo było dostrzec, że niegdyś ta ludzka osada mogła rzeczywiście być wyspą.