Stara beduińska opowieść o dwunastym wielbłądzie - bardzo mądra

źródło: https://en.wikipedia.org/wiki/Camel

Jest taka stara beduińska opowieść o mądrości i rozwiązywaniu konfliktów. Nie bardzo wiadomo kto jest jej autorem, bo wywodzi się z tradycji ustnej. Ja usłyszałam o niej ze strony FB-owej Pani Liliany Sonik. Myślę, że warta jest przekazywania dalej.

Czując nadchodzącą śmierć, stary szejk oznajmił trzem synom swą ostatnią wolę. W spadku zostawi im jedenaście wielbłądów, którymi mają się podzielić następująco: dla najstarszego - połowa stada, dla średniego - jedna czwarta, a najmłodszy miał dostać jedną szóstą.

Ledwie ojciec wyzionął ducha zaczęły się awantury wśród braci, gdyż 11 wielbłądów tak podzielić się w żaden sposób nie dało. Im bardziej niewykonalne zdawało się zadanie, tym bardziej niezdrowe napięcie wśród braci rosło. 

Postanowili więc pójść po radę do mułły. Ten długo rozmyślał i powiedział: "dam wam mojego wielbłąda, dodacie go do stada i podzielcie się zgodnie z wolą ojca. A jeśli Bóg pozwoli, oddacie mi moją własność".

I tak zrobili. Wraz z wielbłądem mułły stado liczyło 12 zwierząt więc podział okazał się prosty. Najstarszy wziął połowę z 12 - czyli 6 wielbłądów, średni - jedną czwartą, czyli 3, a najmłodszy - jedną szóstą, czyli 2 wielbłądy. Jak łatwo policzyć 6 + 3 + 2 wynosi 11. Zatem po zgodnym podziale schedy pozostał jeden wielbłąd, którego można było zwrócić nauczycielowi.

Ale to nie jest koniec historii. To zaledwie początek. Bo ta opowieść niesie w sobie tajemnicę.

Dwunasty wielbłąd sprawił, że każdy z trzech braci zyskał. 

Bez dwunastego wielbłąda najstarszy syn dostałby połowę z 11 czyli 5,5, a teraz dostał 6. Średni - mógłby liczyć tylko na 4/11 czyli 2,75, a najmłodszy - 6/11 czyli 1,833.

A zatem, dzięki dwunastemu wielbłądowi, wszyscy mieli powody do zadowolenia. Nawet wielbłądy, które uniknęły niechybnego poćwiartowania.

Kim zatem - albo czym - jest dwunasty wielbłąd, którego w zasadzie nie ma, bo został tylko pożyczony a potem oddany?

Może to coś co jest niewidoczne dla oczu, co umożliwia wprowadzenie harmonii w miejsce awantur? 

A może to symbol mądrego prawa szanującego nie tylko literę, ale i ducha? 

Może dwunasty wielbłąd jest zaprzeczeniem zaciekłości i ciasnoty umysłu? 

Może jest symbolem inteligencji, która w sytuacji ostrego konfliktu potrafi znaleźć nieoczekiwane rozstrzygnięcie?

Jedno tylko jest pewne: dwunasty wielbłąd przychodzi z zewnątrz i jest bezinteresownym darem mędrca.

Bez dwunastego wielbłąda rosłaby nienawiść i wściekłość na zmarłego ojca. Bo w tej opowieści trudno zapomnieć o ojcu.

Na łożu śmierci dał synom trudne zadanie, może nawet wręcz niemożliwe do sprawiedliwego załatwienia. To wywołało konflikt. Wepchnął synów w nie lada problemy. Być może chciał, żeby zwyciężył najsilniejszy, najbardziej brutalny, najsprytniejszy, który przejmie wielbłądy i władzę nad klanem.

Jaką intencją się kierował???

Jest też teoria, że umierający ojciec chciał przekazać synom coś więcej niż wielbłądy: chciał udzielić im ostatniej nauki.

Jaka to nauka???

Życie składa się z rywalizacji i konfliktów, które trzeba rozwiązywać. I są na to dwa sposoby. Można wybrać drogę, w której wszyscy zacietrzewieni tracą (trzeba zabić trzy wielbłądy).

Można jednak szukać sposobu by wszyscy zyskali.

Potrzebny jest też coś/ktoś, co/kto reprezentuje społeczność i w jej imieniu dąży do przywrócenia harmonii.

P.S. Czułam pewien niedosyt i zaczęłam dalej drążyć temat.

Okazuje się, że powyższą opowieść możemy też znaleźć jako przypowieść arabska w zbiorze esejów Jerzego Zajadły „Minima Iuridica”. Autor kończy esej stwierdzeniem, że „ius bez lex okazuje się bezradne, ale z kolei lex bez ius bardzo często bywa bezduszne” .

Czymże jest to: Ius et lex (łac. „prawo i ustawa”). Sztuczna inteligencja podpowiada, że to fundamentalne rozróżnienie w rzymskiej tradycji prawnej, gdzie ius oznacza ogólny, często naturalny lub słuszny porządek prawny (słuszność), a lex odnosi się do prawa stanowionego, czyli konkretnych, spisanych norm ustanowionych przez władzę.

Dla mnie osobiście dwunasty wielbłąd to chęć dialogu i dążenia do zgody i prostowania ścieżek.